W 2026 roku świadczenie wynosi 215,84 zł. Choć bywa opisywane jako „200 plus dla chorych”, sama cukrzyca, nadciśnienie czy pogorszenie wzroku nie dają automatycznie prawa do pieniędzy.
„200 plus dla chorych”. O jakie świadczenie chodzi?
Pod potocznym określeniem „200 plus” kryje się zasiłek pielęgnacyjny. To świadczenie służące częściowemu pokryciu wydatków związanych z zapewnieniem opieki i pomocy osobie, która nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji.
Portal Kobiece Inspiracje zwraca uwagę, że wsparcie może dotyczyć także osób z chorobami przewlekłymi. Nie jest to jednak osobny program dla cukrzyków czy osób leczących nadciśnienie. Znaczenie mają ustawowe kryteria, w tym odpowiednie orzeczenie albo ukończenie określonego wieku. Źródło: Kobiece Inspiracje.
Przy wypłacie przez pełnych 12 miesięcy kwota 215,84 zł daje 2590,08 zł rocznie.
Kto może otrzymać zasiłek pielęgnacyjny?
Świadczenie przysługuje dzieciom z orzeczeniem o niepełnosprawności oraz osobom, które ukończyły 16 lat i mają orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Przy umiarkowanym stopniu niepełnosprawności obowiązuje dodatkowy warunek: niepełnosprawność musiała powstać do ukończenia 21. roku życia. Samo uzyskanie umiarkowanego stopnia w dorosłości nie rozstrzyga więc sprawy — ważny jest również moment powstania niepełnosprawności.
Osobną grupę stanowią osoby, które ukończyły 75 lat. W ich przypadku podstawą ubiegania się o świadczenie może być wiek, ale nadal trzeba uwzględnić okoliczności wykluczające wypłatę.
Cukrzyca i nadciśnienie nie wystarczą. Liczą się warunki przyznania świadczenia
Nie istnieje prosta zasada: konkretna diagnoza oznacza dodatkowe pieniądze. Dwie osoby z tą samą chorobą mogą mieć różne uprawnienia.
Przykładowo dorosły pacjent z nadciśnieniem, który nie spełnia kryterium wieku ani nie ma odpowiedniego orzeczenia, nie otrzyma zasiłku wyłącznie na podstawie dokumentacji leczenia. Z kolei osoba z chorobą przewlekłą i wymaganym orzeczeniem może ubiegać się o wsparcie, jeśli spełnia pozostałe warunki. Takie rozróżnienie podkreśla również artykuł Kobiecych Inspiracji.
Zasiłek i dodatek pielęgnacyjny to różne świadczenia
Podobne nazwy łatwo pomylić. Zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego, wypłacanego w systemie emerytalno-rentowym.
Wyłączenie dotyczy także pobytu w instytucji zapewniającej nieodpłatnie całodobowe utrzymanie. Znaczenie może mieć również prawo członka rodziny do zagranicznego świadczenia na pielęgnację tej samej osoby, z uwzględnieniem wyjątków wynikających z przepisów międzynarodowych.
Gdzie złożyć wniosek? Ważny jest termin trzech miesięcy
Wniosek rozpatruje jednostka właściwa dla miejsca zamieszkania — najczęściej urząd gminy, miasta lub ośrodek pomocy społecznej. Można skorzystać również z elektronicznego formularza w portalu Emp@tia.
Zasadniczo prawo do zasiłku ustala się od miesiąca złożenia wniosku. Istotny wyjątek dotyczy osób, które złożą go w ciągu trzech miesięcy od wydania orzeczenia. Wówczas świadczenie może przysługiwać od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub jej stopnia.
Warto przygotować dane osobowe, numer PESEL, numer konta oraz informacje dotyczące orzeczenia. Urząd może zażądać dodatkowych dokumentów. Świadczenie przyznaje się na okres ważności orzeczenia, a przy orzeczeniu bezterminowym lub ukończeniu 75 lat — na czas nieokreślony, o ile pozostałe warunki są spełnione.
To też może cię zainteresować: Grzyb ceniony przez smakoszy kosztuje fortunę. W Polsce jest wyjątkową rzadkością
Zobacz, o czym jeszcze pisaliśmy w ostatnich dniach: Cztery liście laurowe mają zdziałać cuda. Co kryje się za tą obietnicą