Miała dopiero dwadzieścia dwa lata, kończyła studia i jeszcze kilka miesięcy wcześniej twierdziła, że przez długi czas nie zamierza wychodzić za mąż.
— Narzeczonego? Przecież nawet nie wiedziałam, że się z kimś spotykasz.
— Bałam się, że od razu zaczniesz oceniać — odpowiedziała. — Robert jest trochę starszy.
„Trochę” okazało się ogromnym niedopowiedzeniem.
Gdy wieczorem otworzyłam drzwi, zobaczyłam eleganckiego mężczyznę z siwiejącymi włosami. Wyglądał na około czterdzieści pięć lat. Dokładnie tyle, ile miałam ja.
Podał mi bukiet róż, uśmiechnął się i powiedział:
— Mam nadzieję, że z czasem się polubimy, Ewo. Przecież niedługo zostaniemy rodziną.
Patrzyłam na niego i nie potrafiłam wydobyć z siebie słowa. Nie chodziło wyłącznie o wiek. Robert zachowywał się tak swobodnie, jakby już podejmował decyzje w naszym domu. Poprawiał Julię, odpowiadał za nią na pytania i kilkakrotnie nazwał ją „małą”.
Podczas kolacji dowiedziałam się, że poznali się cztery miesiące wcześniej w firmie, w której córka odbywała praktyki. Robert był jednym z dyrektorów.
— Ślub planujemy za trzy miesiące — oznajmiła Julia. — Potem przerwę studia i przeprowadzę się do niego.
— Przerwiesz studia? — zapytałam. — Został ci tylko rok.
Robert odłożył widelec.
— Dyplom nie daje szczęścia. Julia marzy o rodzinie. Nie każda kobieta musi robić karierę.
Przypomniałam mu, że to Julia od dzieciństwa chciała zostać architektką. Córka jednak stanęła po jego stronie.
— Mamo, po prostu jesteś zazdrosna, że ja nie będę samotna tak jak ty.
Te słowa zabolały, ale zamilkłam. Nie chciałam jej stracić.
Kilka dni później Julia oznajmiła, że zamierza sprzedać kawalerkę odziedziczoną po babci. Robert znalazł podobno świetną inwestycję, dzięki której mieli szybko zarobić na wspólny dom.
— Mieszkanie jest twoim zabezpieczeniem — tłumaczyłam. — Dlaczego tak bardzo się spieszycie?
— Bo ty za wszelką cenę chcesz mnie od niego odciągnąć! — krzyknęła. — Nie możesz znieść, że ktoś wreszcie traktuje mnie jak dorosłą kobietę.
Tego samego wieczoru spakowała kilka rzeczy i wyprowadziła się do Roberta.
Przez następne dwa tygodnie prawie się nie odzywała. Aż pewnego dnia zadzwoniła do mnie nieznana kobieta.
— Czy jest pani mamą Julii? — zapytała drżącym głosem. — Nazywam się Karolina. Robert jest moim ojcem.
Umówiłyśmy się w kawiarni. Karolina miała dwadzieścia cztery lata, była więc o dwa lata starsza od swojej przyszłej macochy. Położyła na stole telefon i pokazała mi rodzinne zdjęcia.
Robert miał żonę. Nigdy nie złożył pozwu rozwodowego. Jeszcze miesiąc wcześniej zapewniał ją, że przechodzi kryzys i wkrótce wróci do domu. Od niej również pożyczał pieniądze na rzekome inwestycje.
— Ojciec zawsze wybiera kobiety, które może kontrolować — wyszeptała Karolina. — Ale nigdy wcześniej żadna nie była młodsza ode mnie.
Natychmiast zadzwoniłam do Julii. Nie chciała słuchać. Powtarzała, że żona Roberta nie potrafi pogodzić się z rozstaniem, a jego córka chce się zemścić.
Dlatego zaprosiłam Karolinę i jej matkę do naszego domu. Poprosiłam również Julię, żeby przyszła z Robertem. Gdy zobaczył swoją żonę, na moment stracił pewność siebie.
— Możesz to wyjaśnić? — zapytała Julia.
— Jesteśmy w separacji — odpowiedział. — Te kobiety próbują zniszczyć nasze szczęście.
Jego żona włączyła nagranie wiadomości głosowej, którą wysłał jej poprzedniego wieczoru.
„Wytrzymaj jeszcze trochę. Załatwię pieniądze i wrócę. Nigdy nie przestałem cię kochać”.
Julia pobladła.
— Jakie pieniądze miałeś załatwić?
Robert spojrzał na mnie z nienawiścią.
— Pieniądze z mieszkania. Przecież i tak miało zostać sprzedane.
W pokoju zapadła cisza. Dopiero wtedy córka zrozumiała, że nie była dla niego wielką miłością. Była młodą, zakochaną dziewczyną z mieszkaniem, które chciał zamienić na gotówkę.
Zdjęła pierścionek i położyła go na stole.
— Wyjdź — powiedziała.
Robert próbował złapać ją za rękę, ale odsunęłam go i otworzyłam drzwi. Wychodząc, rzucił, że Julia bez niego pozostanie nikim.
Córka długo płakała w moich ramionach. Następnego dnia wróciła do domu. Sprzedaż mieszkania została zatrzymana w ostatniej chwili, lecz zaufanie Julii do ludzi rozpadło się znacznie szybciej, niż mogło się odbudować.
Minęło wiele miesięcy, zanim wróciła na studia i znów zaczęła się uśmiechać.
Nigdy nie powiedziałam jej, że miałam rację. Nie jego wiek był bowiem największym problemem. Przeraziło mnie to, że zdążył przeżyć wystarczająco dużo lat, by perfekcyjnie nauczyć się kłamać, podczas gdy moja córka była jeszcze zbyt młoda, żeby te kłamstwa rozpoznać.
To też może cię zainteresować:
Zobacz, o czym jeszcze pisaliśmy w ostatnich dniach: