Z życia wzięte. "Teściowa wyznała, że mnie nienawidzi": Potem pierwszy raz zobaczyłam ją załamaną

Tak spokojnie, że przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam.

Staliśmy w jej kuchni, tej samej, w której zawsze pachniało smażoną cebulą i starym mydłem. Mąż poszedł wynieść śmieci, ja pomagałam kroić ciasto, bo „tak wypada”. Teściowa patrzyła na mnie długo, bez mrugnięcia, jakby ważyła słowa.

— Wiesz, co ja do ciebie czuję? — zapytała.

Uśmiechnęłam się nerwowo.

— Nie…

— Nienawiść — powiedziała. — Ja cię nienawidzę. I nawet nie próbuj udawać, że tego nie widzisz.

Nóż w mojej dłoni zatrzymał się w połowie ruchu. Zrobiło mi się gorąco, a potem zimno. To było takie proste, takie brutalne, jak policzek bez ostrzeżenia.

— Dlaczego? — wyszeptałam.

Teściowa prychnęła.

— Bo zabrałaś mi syna. Bo od kiedy jesteś, on nie jest mój. I już nigdy nie będzie.

Wtedy wrócił mąż. Spojrzał na nas, wyczuł napięcie, ale jak zawsze udawał, że nic nie widzi.

— Wszystko okej? — zapytał.

— Oczywiście — odpowiedziała teściowa słodkim głosem. — Kroimy ciasto.

A ja stałam jak sparaliżowana, bo właśnie zrozumiałam, że w tej rodzinie można powiedzieć komuś najgorszą rzecz na świecie… i potem podać mu herbatę, jakby to było normalne.

Od tamtej chwili to zdanie siedziało we mnie jak drzazga. Każde spotkanie z nią miało w tle te słowa. Nienawidzi mnie.

Próbowałam udawać, że mnie to nie rusza. Że jestem dorosła, że nie będę płakać przez czyjąś opinię. Ale to nie była „czyjaś” opinia. To była matka mojego męża. Kobieta, która miała być rodziną.

A ja zaczęłam czuć się jak intruz.

Teściowa robiła wszystko, żeby mi o tym przypominać, ale tak sprytnie, żeby nikt nie mógł jej nic zarzucić.

— Och, ty to nie umiesz tak doprawić jak ja — mówiła niby żartem.
— Mój syn kiedyś był taki wesoły… — wzdychała, patrząc w okno.
— Ja nie mówię, że ty jesteś zła. Ja tylko mówię, że on się zmienił.

Zmienił się. Zawsze to samo: ja byłam winna wszystkiego, nawet pogody.

Najgorsze były te momenty, kiedy mąż wychodził do sklepu albo do łazienki. Wtedy teściowa przestawała grać „miłą”.

— Pamiętaj — mówiła cicho, nachylając się do mnie. — On jest mój. A ty jesteś tylko epizodem.

Epizodem. Słowo, które miało mnie zmiażdżyć.

Kiedyś próbowałam powiedzieć o tym mężowi. Usiadłam z nim wieczorem i powiedziałam:

— Twoja mama… ona mi powiedziała, że mnie nienawidzi.

Mąż spojrzał na mnie zmęczonym wzrokiem.

— Ona tak mówi w emocjach — machnął ręką. — Nie bierz wszystkiego do siebie.

— To nie są emocje. To jest nienawiść — odpowiedziałam, czując, jak mi drży głos.

— Daj spokój — westchnął. — Nie chcę wojny w rodzinie.

I wtedy zrozumiałam, że jestem sama. Że on woli spokój niż prawdę. Że on wybierze to, co wygodne, a ja będę musiała to udźwignąć.

Przez długi czas unikałam teściowej. Przestałam jeździć „ot tak”. Zaczęłam szukać wymówek. Praca, zmęczenie, ból głowy. Mąż jeździł sam. A ja… zaczęłam oddychać.

Do dnia, w którym zadzwonił telefon.

— Mama jest w szpitalu — powiedział mąż krótko. — Musimy jechać.

„Musimy” w jego ustach nie było prośbą. Było rozkazem życia.

Jechałam z nim w milczeniu. W głowie miałam tysiąc myśli i żadna nie była dobra. Pamiętałam jej słowa, jej uśmiechy, jej lodowate spojrzenia. A teraz miałam wejść do szpitala i być „rodziną”.

Szpital pachniał tym specyficznym połączeniem płynu do podłóg i strachu. Na oddziale internistycznym było duszno. Ludzie siedzieli na krzesłach z papierami w rękach i czekali, jakby czekanie było ich nową pracą.

Pielęgniarka wskazała nam salę.

— Tam, przy oknie — powiedziała.

Weszliśmy.

I wtedy zobaczyłam teściową, której nie znałam.

Leżała na łóżku w szpitalnej piżamie, bez makijażu, bez tej swojej pewności, bez władzy. Wyglądała… mała. Jakby ktoś nagle zdjął z niej cały ten pancerz.

Mąż podszedł pierwszy.

— Mamo…

Teściowa spojrzała na niego i od razu zaczęła płakać.

Nie tak, jak zwykle. Nie teatralnie. Nie „żeby coś ugrać”.

Prawdziwie. Z trzęsącym się oddechem, z mokrymi policzkami, z tą bezradnością, która nie pasowała do niej w ogóle.

— Ja się boję — wyszeptała. — Synku, ja się boję…

Mąż złapał ją za rękę, a ja stałam z boku, nie wiedząc, czy mam wejść bliżej, czy zniknąć.

Wtedy teściowa spojrzała na mnie.

I ja spodziewałam się tego samego spojrzenia co zawsze: pogardy, chłodu, tej gotowej nienawiści.

Ale w jej oczach było coś innego.

Wstyd.

— Ty… — zaczęła, ale głos jej się załamał.

Odwróciła twarz do ściany, jakby nie mogła na mnie patrzeć.

Pielęgniarka weszła na chwilę, coś sprawdziła, wyszła. W sali zostaliśmy we troje. Cisza stała się ciężka.

Mąż odwrócił się do mnie.

— Usiądź — powiedział cicho.

Usiadłam na krześle pod ścianą, dłonie miałam splecione tak mocno, że aż zbielały mi knykcie.

Teściowa długo milczała. Słyszałam tylko jej nierówny oddech i ciche pikanie aparatury.

W końcu powiedziała coś, czego nie spodziewałam się nigdy:

— Ja myślałam, że ty mi go zabierasz — wyszeptała, nie patrząc na mnie. — A ja… ja go traciłam już wcześniej.

Zamarłam.

Mąż spojrzał na nią.

— O czym ty mówisz?

Teściowa przełknęła ślinę.

— Ja… ja byłam sama całe życie — powiedziała cicho. — Ojciec was zostawił, pamiętasz? A ja… ja udawałam, że jestem silna. Że dam radę. Że nie potrzebuję nikogo. A prawda jest taka, że ja się trzymałam ciebie jak… jak deski ratunku.

Jej łzy znów popłynęły.

— I kiedy pojawiłaś się ty — powiedziała, tym razem patrząc już na mnie — to ja poczułam, że tonę. Że już nie mam nic.

W moim gardle pojawiła się gula. Bo nagle to zdanie „nienawidzę cię” zaczęło mieć inną twarz. Nie usprawiedliwiało jej. Ale wyjaśniało.

— Ja nie chciałam… — zaczęła, ale przerwała, jakby zabrakło jej odwagi.

— Powiedziałaś mi, że mnie nienawidzisz — przypomniałam cicho.

Teściowa zamknęła oczy, jakby to ją zabolało fizycznie.

— Wiem — wyszeptała. — I to było obrzydliwe. Ja… ja nie umiem przepraszać. Ja całe życie walczyłam. Zawsze musiałam. I jak zobaczyłam, że on ma kogoś… to zamiast się cieszyć, to zaczęłam walczyć z tobą.

Mąż patrzył na nią jak na obcą osobę.

— Czemu mi nigdy nie powiedziałaś, że tak się czujesz? — zapytał.

Teściowa roześmiała się krótko przez łzy.

— Bo matki nie mówią takich rzeczy. Matki mają być silne.

Wtedy spojrzała na mnie jeszcze raz i powiedziała coś, co zostanie ze mną do końca życia:

— Ja się boję, że umrę i nikt nie będzie przy mnie. Ja się boję, że zostanę sama, tak jak zawsze.

I w tym momencie nie wiedziałam, co czuję.

Bo część mnie chciała powiedzieć: „to twoja wina”. Część mnie chciała uciec. A część… część widziała leżącą kobietę, która całe życie udawała twardą, a teraz nie miała już siły udawać.

Wstałam powoli i podeszłam do łóżka.

Nie dotknęłam jej od razu. Bałam się, że jeśli dotknę, to w sobie też coś uruchomię — jakąś zgodę na to, co robiła.

Ale powiedziałam tylko:

— Nie musimy się kochać. Ale możemy przestać się ranić.

Teściowa spojrzała na mnie z mokrymi oczami.

— Myślisz… że ja jeszcze mogę? — zapytała tak cicho, że prawie tego nie usłyszałam.

Nie odpowiedziałam „tak” z entuzjazmem. Bo prawda była inna: nie wiedziałam.

Ale odpowiedziałam uczciwie:

— Możesz spróbować. Od jednego zdania. Od „przepraszam”.

Teściowa zacisnęła usta. Widziałam, jak walczy ze sobą. Jakby to słowo było cięższe niż kroplówka.

W końcu wyszeptała:

— Przepraszam.

To „przepraszam” nie naprawiło przeszłości. Nie skleiło lat upokorzeń i zimnych spojrzeń. Ale było pierwszą pękniętą szczeliną w murze.

Tylko że dramat w tej historii nie kończy się w szpitalu.

Bo kiedy wyszliśmy z sali, mąż złapał mnie za rękę i powiedział:

— Widzisz? Ona wcale nie jest zła. Ona jest tylko… przestraszona.

A ja spojrzałam na niego i poczułam, jak we mnie rośnie coś gorzkiego.

— Przestraszona — powtórzyłam. — A ja przez lata byłam kim? Workiem treningowym?

Mąż zamilkł.

I wtedy zrozumiałam: łatwo jest wzruszyć się czyimiś łzami, kiedy nie siedziało się pod tymi łzami przez lata.

Teściowa tego dnia płakała naprawdę.

Ja też. Tylko że moje łzy były inne.

Bo ja patrzyłam na nią we łzach i myślałam:

jak to możliwe, że ktoś potrafi tak ranić, a potem tak pięknie się rozpaść… i wszyscy od razu chcą mu wybaczyć?

Wróciliśmy do domu, a ja przez całą noc nie spałam.

Nie dlatego, że nienawidziłam teściowej.

Tylko dlatego, że pierwszy raz zobaczyłam, że pod jej nienawiścią jest strach.

I że teraz czeka mnie najtrudniejsze: nie walka z nią.

Tylko walka o to, żeby jej strach już nigdy nie stał się moim więzieniem.

To też może cię zainteresować: Dwa razy był "po drugiej stronie". Opisał, co zobaczył, gdy jego serce przestało bić

Zobacz, o czym jeszcze pisaliśmy w ostatnich dniach: Daria Trafankowska zmarła na raka trzustki. Oto pierwsze "ciche" objawy choroby