Najpierw był szok, potem wstyd — nie przed innymi, ale przed sobą. Patrzyłam w lustro i powtarzałam, że damy radę. Że małżeństwo to nie tylko miłość, ale też wybaczenie. Że dziecko, które nosiłam pod sercem, zasługuje na pełną rodzinę.

On płakał. Przysięgał.

— To był błąd. Jedyny. Nigdy więcej — mówił, klęcząc przede mną.

Zostałam. Nie dlatego, że było mi łatwo. Zostałam, bo wierzyłam, że miłość da się naprawić, jeśli bardzo się chce. I bo byłam w ciąży, a strach przed samotnością był większy niż ból zdrady.

Miesiące mijały ciężko. Każde jego wyjście budziło we mnie niepokój. Każde spojrzenie w telefon — lęk. Ale udawałam, że wszystko jest dobrze. Głaskałam brzuch i szeptałam do dziecka, że tata je kocha. Że już nigdy nas nie skrzywdzi.

Poród był długi i wyczerpujący. Kiedy położyli mi syna na piersi, płakałam ze szczęścia i ulgi. Myślałam, że oto zaczyna się nowy rozdział. Że przetrwaliśmy najgorsze.

Przez pierwsze dni po porodzie był obok. Cichy. Zdystansowany. Tłumaczyłam to zmęczeniem, stresem, nową sytuacją. Zawsze znajdowałam usprawiedliwienie.

Czternastego dnia po porodzie powiedział, że musi ze mną porozmawiać.

Stałam w kuchni z dzieckiem na rękach. On nie potrafił na mnie spojrzeć.

— To nie ma sensu — powiedział. — Próbowałem, ale nie potrafię tak żyć. Nie jestem gotowy.

Nie zapytał, jak dam sobie radę. Nie zapytał, czy mam kogoś do pomocy. Spojrzał tylko na dziecko, jak na coś, co pojawiło się w niewłaściwym momencie.

— Wyprowadzę się dziś — dodał.

Drzwi zamknęły się cicho. Zbyt cicho jak na koniec świata.

Zostałam sama. Z noworodkiem, z blizną po porodzie i z sercem rozdrapanym do krwi. Nocami karmiłam dziecko i płakałam bezgłośnie, żeby go nie obudzić. Każdy dzień był walką — nie o szczęście, ale o przetrwanie.

Dziś wiem jedno: zdrada złamała mnie raz. Ale prawdziwy dramat zaczął się wtedy, gdy zostałam, wierząc, że miłość można wymusić poświęceniem. Nie odeszłam od niego. To on odszedł ode mnie — wtedy, gdy byłam najsłabsza.

I właśnie dlatego już nigdy nie pomylę miłości z lękiem przed samotnością.

To też może cię zainteresować: Z życia wzięte. "Chciały oddać mnie do domu opieki": Nie miały pojęcia, że mam już własny plan

Zobacz, o czym jeszcze pisaliśmy w ostatnich dniach: Z życia wzięte. "Zawsze wybierał matkę, nigdy mnie": Dopiero po latach zrozumiałam, że w tym małżeństwie byłam zupełnie sama