Kupiliśmy mały domek, wyposażyliśmy działkę i zaczęliśmy osiedlać się w nowym miejscu. Mój mąż dostał pracę, a ja byłam na urlopie macierzyńskim.
Dom był podzielony na dwie połowy, a w drugiej części mieszkała starsza kobieta z córką i wnuczką. Często było słychać krzyki za ścianą, ale nie wtrącaliśmy się w życie innych. Ale pewnego dnia sąsiadka zatrzymała mnie i przeprosiła za hałas. Starsza kobieta objęła mnie ramieniem i rozpłakała się.
- Irenko, przepraszam. Po prostu moja Sylwia poszła na dno. Czekałam, aż zmądrzeje, ale niestety — powiedziała sąsiadka.
Sylwia opuściła dom i związała się z grupą o szemranych zainteresowaniach. Nie potrzebowała ani matki, ani córki. Po rozmowie z Anną zaprzyjaźniłyśmy się i zaczęłam jej pomagać, bo z jej zdrowiem nie było najlepiej. Kasia była o rok starsza od mojej Kariny, więc dziewczynki zaczęły się razem bawić.
Sylwia pojawiła się miesiąc później. Okradła swoją starą mamę i uciekła. Babcia postanowiła pozbawić ją praw rodzicielskich, żeby później nie było problemów. Wszystkie święta obchodziliśmy razem, mój mąż pomagał Annie w pracach domowych, a dziewczynki zostały najlepszymi przyjaciółkami.
Pewnego ranka mąż zawołał mnie do kuchni na rozmowę. Nawiasem mówiąc, pracował w policji.
- Irka, znaleźli ciało Sylwii. Byłem przy identyfikacji, przedawkowanie...
Nie wiedziałam, jak powiedzieć o tym sąsiadce. Anna bardzo ciężko przeżyła ponury los córki, ponieważ miała nadzieję, że wyleczy ją do końca. Pierwsze noce Kasia spędziła u nas, bo starsza pani całymi dniami roniła łzy.
Minął rok od kiedy nie ma Sylwii. Sąsiadka podeszła do mnie i mocno mnie przytuliła.
- Irka, jeśli coś się stanie, nie zostawiaj mojej Kasi samej, nie oddawaj jej do sierocińca.
- Dobrze...
- Obiecaj mi — powiedziała sąsiadka.
- Obiecuję — powiedziałam.
Anna pół roku później odeszła we śnie na onkologii. Nie wiedziałam, co robić, jak przeżyć tę stratę, bo zastąpiła mi matkę, nazywała mnie córką.
Kasię adoptowaliśmy, Anna za życia zgodziła się ze wszystkimi, że wnuczka zostanie nam natychmiast oddana. Do końca miałam nadzieję, że babcia będzie w stanie sama postawić Kasię na nogi, bo nic nie wiedziałam o jej chorobie.
Teraz mam dwie córki. Cały spadek po sąsiadce zapisała mi. Dziś mija pięć lat od jej odejścia — znowu płaczę. Dbajcie o swoje matki!
Z życia wzięte. "Jeśli coś się stanie, nie zostawiaj mojej Kasi samej": Nie oddawaj jej do sierocińca
Mam 38 lat. Wyszłam za mąż 15 lat temu, mam dwie córeczki. W pewnym momencie postanowiliśmy przeprowadzić się do innego regionu Polski...
Autor: Amelia Krug
🕓
20:15 07.06.24
Kasia, źródło: YouTube/Inner Toxic Relief